powłoka

"Wdziewamy jedną część garderoby na drugą, niby rośliny rozwijające się za zewnętrzną przyczyną. Nasze wierzchnie, często cienkie i wyszukane odzienie stanowi jakby naskórek lub sztuczną skórę, która żyje własnym życiem, można więc oderwać ją tu i tam, nie zadając człowiekowi śmiertelnej rany; (...) Pożądane by było, aby człowiek ubierał się na tyle prosto, że potrafiłby się dotknąć w ciemności rękoma, aby pod każdym względem żył w takiej spoistości i gotowości, że gdyby miasto zajął wróg, mógłby je opuścić - podobnie jak pewien stary filozof - przechodząc bez obawy przez bramę z pustymi rękoma *(Wszystko, co posiadam, noszę w sobie)."

H.D. Thoreau, Walden, s. 45-46

- - -

Love, 22.08.2010.
by Annaesthesis


..."Zamieszkałem w lesie, albowiem chciałem żyć świadomie, stawać w życiu wyłącznie przed najbardziej ważkimi kwestiami, przekonać się, czy potrafię przyswoić sobie to, czego może mnie życie nauczyć, abym w godzinie śmierci nie odkrył, że nie żyłem. (...)
Pragnąłem żyć pełnią życia i wysysać z niego całą kwintesencję, żyć tak śmiało i po spartańsku, aby wykorzenić wszystko, co nie jest życiem, aby zbierać bogaty plon i dosięgać sedna, aby zapędzić życie w kozi róg i uprościć je do najskromniejszych potrzeb. A gdy okaże się podłe, cóż, wówczas wyssać z niego całą prawdziwą nikczemność i pokazać ją światu; gdy zaś okaże się wzniosłe, poznać je z doświadczenia, aby móc zdać z niego uczciwą relację w następnej wędrówce. (...)
Prowadzimy atoli marne życie mrówek, aczkolwiek bajka utrzymuje, że dawno temu zamieniono nas w ludzi."...

Thoreau, Walden, s. 108.

Życie Bez Reguły

Jeśli ktoś codziennie przez pół dnia spaceruje po lasach z miłości do nich, grozi mu, że będzie uważany za próżniaka; ale jeśli spędza całe dnie jako spekulant, wycinając te lasy i przedwcześnie ogołacając ziemię, jest poważany jako pracowity i przedsiębiorczy obywatel. Jak gdyby miasto miało jedynie w tym interes, żeby swoje lasy wykarczować!

Mogę przewidzieć, że gdyby moje potrzeby bardzo wzrosły, praca konieczna do tego, by je zaspokoić, stałaby się mozołem. Gdybym sprzedawał społeczeństwu zarówno swoje poranki, jak i popołudnia, jak większość wydaje się robić, jestem pewien, że dla mnie nie było by już po co żyć. … Nie ma bardziej fatalnego błędu niż to, że ktoś zużywa większość swojego życia na zarabianie na życie.
H. D. Thoreau, Life without Principle

ludzie mozolą się...

Ludzie mozolą się w błędnym przekonaniu. Lepsza część człowieka zostaje wkrótce zaorana w ziemię jako kompost. Podporządkowani pozornemu losowi, zwykle nazywanemu koniecznością, pracują, jak mówi stara księga, gromadząc skarby, które mól i rdza niszczą i złodzieje włamują się i kradną. Prowadzą życie głupców, o czym się przekonają u jego kresu, jeśli nie wcześniej.

W zasadzie człowiek pracujący dzień po dniu nie ma wolnego czasu na prawdziwy rozwój duchowy; nie może sobie pozwolić na utrzymywanie najbardziej ludzkich relacji z innymi; jego praca straciłaby na wartości rynkowej. Nie ma czasu na nic poza byciem maszyną. … Najsubtelniejsze cechy naszej natury, jak nalot na owocach, mogą być zachowane tylko dzięki temu, że obchodzimy się z nimi niezmiernie delikatnie. A my nie traktujemy nas samych ani siebie nawzajem tak łagodnie.

A kiedy farmer zdobędzie dom, może stać się nie bogatszy, a biedniejszy o niego i to dom będzie posiadał jego. … nasze domy są tak nieporęczną własnością, że często jesteśmy w nich raczej uwięzieni niż w nich mieszkamy…

Człowiek jest tym bogatszy, im więcej istnieje rzeczy, bez których może się obejść.

H. D. Thoreau, Walden

* * *

'Man Tänker Sitt' (Burrowing)

by Hellstrom, Wenzel

- 'I learned this, at least, by my experiment: that if one advances confidently in the direction of his dreams, and endeavors to live the life which he has imagined, he will meet with a success unexpected in common hours. … In proportion as he simplifies his life, the laws of the universe will appear less complex, and solitude will not be solitude, nor poverty poverty, nor weakness weakness .' (Thoreau)